Hoe te spelen

Drawn draait op een eenvoudige loop: je krijgt pakjes, je opent pakjes, je bouwt een deck van de kaarten die je trekt, en neemt dat deck mee in de strijd tegen een andere speler. Hoe sneller je die loop doorloopt, hoe groter je collectie groeit en hoe meer deck-ideeën je kunt proberen.

Pakjes komen op verschillende manieren. Het spel geeft je een handvol gratis bij aanmelding. Daarna regenereren pakjes over tijd terwijl je inactief bent, dus zelfs als je een keer per dag incheckt, wacht er iets. Je kunt extra pakjes verdienen door de dagelijkse bonus te claimen, dagelijkse en wekelijkse uitdagingen af te ronden, of een korte beloningsreclame te kijken. Cosmetica daargelaten, dat is elke manier om kaarten te krijgen. Er is geen winkel waar je echt geld uitgeeft aan pakjes of losse kaarten.

Als je een pakje opent, vallen de kaarten in je collectie. Vandaaruit kun je ze in een deck bouwen via de deck-editor, of duplicaten oplossen tot crafting-fragmenten. Fragmenten laten je een specifieke kaart targeten en direct craften wanneer je niet wilt wachten op de willekeurige pull. Crafting is gebalanceerd zodat het een betekenisvolle hoeveelheid oplossingen kost — het is een manier om een deck-idee af te maken, geen shortcut om het spel over te slaan.

Zodra je een deck hebt dat je leuk vindt, ga je in de wachtrij voor een match. Het matchmaking-systeem koppelt je aan een andere speler met soortgelijke rating, de server bereidt het bord voor, en het gevecht begint. Winst of verlies, het resultaat voedt je collectiestats, je ranked-voortgang (als je in ranked stond), en alle lopende uitdagingen. Daarna doe je het weer.

Elke kaart in Drawn valt in een van drie categorieën. Wezens vechten in de frontlinie — ze nemen ruimte op jouw kant van het bord, vallen tegenstanders aan, en triggeren vaardigheden. Objecten doen al het andere: buffs, uitrusting, spreuken, gehechte effecten, reactieve zetten. Veldkaarten hervormen het hele slagveld zolang ze in het spel zijn, ze veranderen hoe schade wordt berekend of hoe wezens zich gedragen.

Bovenop het type heeft elke kaart een element. De elementen vormen een gebalanceerde steen-papier-schaar-cyclus — elk niet-neutraal element verslaat sommige en verliest van anderen. Het deck dat je meeneemt vormt de matchup voordat iemand een kaart heeft gespeeld. Neutrale kaarten staan helemaal buiten de cyclus en betalen geen elementvoordeel, wat ze tot solide all-rounders maakt.

Kaarten komen ook in zeldzaamheden, van common tot legendary. Zeldzamere kaarten betekenen niet per se sterkere kaarten — de meta heeft veel commons als werkpaarden — maar zeldzamere kaarten hebben vaak interessantere vaardigheden of hogere getallen. De zeldzaamheid komt ook tot uiting in droprates van pakjes en craft-kosten. Wil je een specifieke zeldzame kaart, dan moet je meestal of geluk hebben bij een pull of lang fragmenten sparen.

De interactie tussen kaarttype, element, en vaardigheid is waar het deck-bouwspel leeft. Twee wezens van hetzelfde element kunnen heel verschillend spelen als hun vaardigheden verschillende objecten complementeren. Een vuurwezen met een burn-passief speelt anders gepaard met een vuur-veldkaart dan hetzelfde wezen in een neutraal deck. De helft van het plezier is uitvinden welke interacties daadwerkelijk werken in de praktijk.

Aan het begin van een gevecht trekken beide spelers een openingshand en krijgen één mulligan-kans als het er ruig uitziet. Elke speler begint met volle levenspunten, lege wezenslots en een lege valstrikrij. Daarna wisselen de beurten elkaar af.

Op jouw beurt trek je een kaart van bovenop je deck, en kun je elke combinatie van oproepen, objecten, valstrikken, aanvallen en reacties spelen totdat je besluit de beurt te beëindigen. Een wezen oproepen plaatst het op het bord waar het aangevallen kan worden en in de volgende beurt kan aanvallen. Een object spelen lost direct op of hecht zich aan een doel. Een valstrik plaatsen legt een kaart omgekeerd in je valstrikrij, klaar om af te gaan als de triggervoorwaarde is voldaan.

Het gevecht zelf is eenvoudig te lezen als je het eens hebt gezien. Een wezen valt een vijandelijk wezen aan of, als er niets in de weg staat, de vijandelijke speler direct. Schade wordt berekend uit aanval en verdediging, gewijzigd door element-matchup, statuseffecten, en alle veld- of objectkaarten in het spel. Wezens nemen schade aan hun HP; als de HP nul raakt, wordt het wezen vernietigd en gaat naar het kerkhof. Spelers nemen schade direct aan hun levenspunten; als de LP van een speler nul raakt, eindigt de match.

Je verliest ook als je geen kaarten meer hebt om te trekken — dat heet decking out, en geeft trage controldecks zachte druk om hun plan daadwerkelijk af te maken. Opgeven is altijd beschikbaar als een match duidelijk een kant op gaat en niemand wilt grinden.

Beurten zijn getimed, dus geen speler kan eindeloos stallen. De timer is genereus genoeg om over je lijn na te denken maar kort genoeg om de match in beweging te houden. Na de match krijg je een resultaatscherm, je collectiestats updaten, en de replay wordt opgeslagen als je een specifiek moment wilt terugkijken.

De eerste paar games zullen aanvoelen als veel om bij te houden. Na tien of twintig matches wordt de loop tweede natuur en neemt de strategielaag over — weten welke vaardigheden te vermijden, welke objecten in te zetten, wanneer je je aan het bord moet committeren en wanneer terughoudend zijn. Dat is wanneer het spel echt goed wordt.